cadmium katje

Ik wijdde me er met zoveel mogelijk toewijding en energie aan als ik tijd had, maar soms liet ik me ook gewoon ontspannen tijdens het schilderen, puur voor mijn plezier.

Dit schilderij van Cadmium Kitty is daar een voorbeeld van.

Dit zijn schilderijen waarbij ik gewoon tubes verf neerleg, ze rechtstreeks op het papier knijp, ze met mijn vingers of een doorweekte kwast uitsmeer en er een kliederboel van maak zoals ik wil. De staart van de kat is gemaakt met elke stap van de Holbein cadmiumverf, en de blauwe aura met elke tint blauw.

Het is echt vreemd, maar deze schilderijen onthullen me vaak meer coole trucjes met mengsels of nat-in-nat-effecten dan ik ooit zou leren door saaie studie.

Ik ben tot de overtuiging gekomen dat ondeugendheid, slordigheid, roekeloosheid en chaos essentiële vormen van genot zijn... op een gegeven moment moest ik loslaten en idioot worden om de boel fris, losjes en in beweging te houden.

Ook bij dit schilderij liep ik weer tegen mijn oude vijand aan: slecht tekenen . De kop en het lichaam van de kat waren te groot voor het vel papier. Maar in plaats van steeds maar weer te gummen en opnieuw te tekenen tot het goed was, heb ik één aanpassing aan de kop gemaakt en de poten korter en de voeten kleiner.

Ach ja, het is mijn kat, hij redt zich wel met korte pootjes en kleine voetjes.

Het experimenteren was ook een goede manier om op hele vellen papier te schilderen en het schilderij af te maken zonder al te veel moeite. Ik begon een gevoel te krijgen voor de hoeveelheid verf en water en de inspanning die een volledig vel papier vereiste, en ik kon mijn tempo daarop afstemmen. (Ik werd er ook beter in om precies de juiste hoeveelheid verf te gebruiken.)

Ik dacht zo min mogelijk na.

Zo vaak hoor ik tijdens het schilderen een kalme, monotone, autoritaire stem in mijn hoofd – nauwelijks merkbaar, net buiten de omheining van mijn bewustzijn – die commentaar levert op de juiste kleuren, de gepaste terughoudendheid, de noodzaak tot voorzichtigheid, het belang van mijn werk, de schoonheid die anderen erin zullen zien, de schaamte om het te verpesten door een risico te nemen, de nutteloosheid van het schilderen zonder die stem die me houvast geeft... de incompetentie die aan de basis ligt van alles wat ik doe.

Ik noem die stem SQUID , en door hem een ​​naam te geven help ik hem te confronteren.

Cadmium Kitty maakt daar een einde aan. Met zijn korte pootjes, stralende staart, levendige uitstraling, elektrische vrolijkheid en ondeugende kobaltblauwe ogen wil hij niets liever dan geaaid worden met de kwast, gevoed worden met mooie kleuren en bewonderend toegesproken worden terwijl hij geschilderd wordt.

Wat een lief katje!