|
Soms (mijn vrouw beweert dat het door de drugs komt) laat ik een schilderij de kant opgaan van vrije verfspatten – alles behalve een nette tekening, scherpe randen en gladde glazuurlagen. Dit zijn schilderijen in de geest van Cadmium Kitty. Omdat onze Siamese kat (ik noem hem strontkop) op een mooie warme middag naar buiten rende en miauwde en rondrolde op het terras, maakte ik snel een schets van hem, waarop hij er heel tevreden uitzag. Het leek alsof hij een cadmiumstaart had, alleen een kat met een cadmiumstaart kan zo gelukkig zijn, dus dat heb ik geschilderd. Terwijl ik schilderde, bleef ik als een idioot maar zeggen: "Wat een lieve kat." |
|
