onhandige handen

Toen ik ambitieuzere schilderijen begon te maken, stuitte ik op een vreselijke tekortkoming.

Ik was vergeten hoe ik moest tekenen.

Ik had het boek van Zoltan Szabo gekocht en was gefascineerd door zijn demonstratieschilderij van een leeuw op Trafalgar Square... paars en groen gemengd met blauw? Dat moet ik proberen!

Ik pakte een heel vel papier, legde het op de keukentafel en begon de leeuw en de fontein na te tekenen, zoals op de kleine afbeelding in het boek stond.

Het ging helemaal mis. Ik begon met de kop van de leeuw, maar die tekende ik veel te groot. Ik ging verder met het lichaam en probeerde de kop passend te maken, maar nu stond de figuur op de verkeerde plek op het vel papier.

Ik heb met de gum een ​​dikke hoek weggeveegd en het papier ruw bewerkt om de contouren en verhoudingen goed te krijgen.

Ik voelde een doffe paniek. Ik was mijn vaardigheid kwijt. Wat was er met me gebeurd? Kon ik die terugkrijgen? Was dit allemaal moeilijker dan ik dacht? Was ik te ver gegaan?

Ten slotte nestelde zich een wazige karikatuur van de leeuw, als een ongemakkelijke herinnering, op het papier. Uitgeput begon ik erin te schilderen.

Het laken was te groot voor me, en het geheel ontaardde al snel in een vreselijke klus.

Ergens onderweg gaf ik het op om ertegen te vechten en schilderde ik het gewoon als een kamer... deze muur moet nog gedaan worden, en godzijdank ben ik klaar.

Ik heb wel wat geleerd van dat fiasco. Dat mislukkingen de moeite waard zijn . Ze laten zien waar nog meer werk aan de winkel is. Ik ben begonnen met tekenen en heb gekozen voor simpelere afbeeldingen om mee te oefenen.

Vooruitgang is een achtbaan , geen roltrap. Dat ik een goed schilderij maakte, betekende niet dat ik er geen slechte meer zou maken. Hoe goed ik ook werd, de slechte bleven maar komen... als zombies uit de duisternis.

En die schildersvaardigheid is niet iets wat je alleen beheerst, zoals bijvoorbeeld gewichtheffen. Een schilderij wordt gemaakt met verschillende vaardigheden . Ik werd steeds beter in het mengen van kleuren, maar was nog steeds slecht in tekenen, waardecompositie en kleurplanning.

Ik begon mijn projecten aan te passen om elke vaardigheid op het niveau te ontwikkelen waarop die zich bevond, in plaats van elke vaardigheid op het hoogste niveau te ontwikkelen. Een eenvoudige tekening en waardecompositie, met avontuurlijke kleurmenging, was het soort project dat ik nodig had om mezelf gemotiveerd te houden om te schilderen.

Ik begon te zoeken naar de schilderijen die ik wél kon maken: mijn vermogen om een ​​schilderij te zien, begon in harmonie te komen met mijn vermogen om een ​​schilderij te maken.