een meesterlijke stem

Ik ben dankbaar voor de rommelige, schemerige rekken bij Accent Arts, want door daar tussen de boeken te snuffelen vond ik mijn eerste kunstschat: het aquarelboek van David Dewey . Daarin ontdekte ik de stem van een meester.

Ik kocht het boek van Dewey omdat het boek van Appellof te veel voor me was. Het was een warboel van kunstenaars die losse adviezen gaven. De aanpak van Dewey was coherent, compleet en diepgaand.

Ik las het in één ruk uit, vol enthousiasme. De vele losse stukjes schilderij vielen samen, de ontbrekende delen kwamen op hun plaats, de puzzel vormde een compleet beeld.

Voor het eerst zag ik de reis... het avontuur van het schilderen.

Dewey toonde de diepte van zijn ervaring aan door zijn kennis van kleurentheorie, zijn beoordeling van diverse kunstproducten en zijn begrip van alle aspecten van techniek.

Hij leek verfsoorten te kiezen met specifieke effecten in gedachten, en ik begon de complexiteit van pigmenten, verf en "kleuren" te begrijpen .

Zijn nadruk op kernprincipes en vaardigheden, zijn ordelijke presentatie van materialen, het samenvoegen van elementen tot grotere eenheden, dit alles wees op het belang van gestaag werken, geduldig oefenen en het geleidelijk opbouwen van vakmanschap.

Schilderen leek me zowel belangrijker als haalbaarder , iets wat ik ook zou kunnen, als ik er maar hard aan zou werken.

Dewey was er duidelijk nog steeds mee bezig... hij gebruikte een schetsboek en maakte studies voordat hij ging schilderen. Hij leek schilderen te beschouwen als een handeling, een activiteit, een proces – niet als het schilderij zelf, als een doel, als een prestatie.

Dewey maakte een einde aan de verwachting die ik had opgedaan uit andere kunstboeken in de stapel, namelijk dat schilderen een reeks snelle trucjes was, een beetje oefening en het is een fluitje van een cent... tien minuten en tien eenvoudige stappen naar schitterende aquarellen!

Ik kreeg een geweldig resultaat . Ik snapte niet waarom iemand een winnend schilderij zou willen maken... ik dacht dat het zoiets was als tandpasta die me een stralende glimlach belooft.

De demonstratieschilderijen en de oefeningen met verschillende moeilijkheidsgraden waren een lust voor het oog. Ik besefte dat elk werk dat je met je eigen handen maakt, hoe klein of snel ook, met oprechte aandacht voor het vakmanschap moet worden vervaardigd.

In Deweys boek was overal sprake van een duidelijke demonstratie van artistieke uitmuntendheid. De eenvoudige oefeningen die niet onder de knie te krijgen zijn, hoe vaak je ze ook probeert... de consistente studie die elke dag terugkeert naar eenvoudige schetsen en kleurdiagrammen.

Ik werd opnieuw verliefd op schilderen, omdat ik me realiseerde dat het een onuitputtelijke bron van inspiratie is.