vooruitkijken, terugkijken

Ik kwam tot de conclusie dat ik het werktempo dat ik de afgelopen jaren had aangehouden niet kon volhouden.

Ik had niet genoeg tijd om alles te doen wat ik wilde. Ik had genoeg geld om comfortabel te leven, geen echte zorgen, geen ambities die verder reikten dan wat ik al had bereikt. Af en toe werd ik geciteerd in de Wall Street Journal of USA Today over het internet, maar het was niet langer iets waar ik gepassioneerd over was.

Vijf jaar online, vooral de eerste vijf jaar van mijn startup, was een zware beproeving. Ik wilde sporten en mijn gezondheid terugkrijgen, een huis bouwen, niet praten (de discipline van stilte leek me een ware luxe), de hele dag schilderen en de avonden ontspannen doorbrengen met mijn vrouw en een paar goede vrienden. Dus besloot ik met pensioen te gaan.

Ik maakte rond deze tijd het schilderij van de aktetas en achteraf dacht ik dat het onbedoeld mijn dilemma weergaf. De aktetas voor mijn werk bevindt zich tussen de vaas met bloemen van de liefde en een kunstmuseum.

Ironisch genoeg was de aktetas te onhandig voor mijn werk en was hij een geïmproviseerde portfolio geworden voor kleinere schilderijen. Terry had me erop gewezen hoe waardevol het is om terug te kijken naar je eigen schilderijen, en dat deed ik nu – ik pakte de kleinere schilderijen uit de bijna overvolle aktetas en andere werken uit drie portfolio's die onder mijn bed lagen.

Elk schilderij had de kracht van een geredde foto; ik kon me de stemming en de plek waar ik het schilderde nog herinneren. (Helaas ontgingen de data me. Ik signeer mijn schilderijen niet omdat ze me nog niet de moeite waard lijken, maar ik besloot om aantekeningen over de plek en het moment op de achterkant te schrijven, iets wat Burchfield ook deed.)

Ik was verrast door de vooruitgang die ik had geboekt, en ook door de kwaliteit van sommige van mijn eerdere schilderijen. Na lange tijd van verwaarlozing, in de veronderstelling dat ik alleen maar een reeks mislukkingen zou aantreffen, werd ik verliefd op een of ander snippertje of onbeduidend plasje tussen deze oude schilderijen.

Ze hadden soms iets moois in zich dat zich langzaam maar zeker aan de oppervlakte probeerde te werken, en dat pas in een later schilderij volledig tot uiting kwam.

Ik had het gevoel dat ik harder had gewerkt en beter had gepresteerd dan ik me op dat moment realiseerde. Ook: dat er een aantal inherente renderingvaardigheden in me schuilgingen die zich probeerden te ontplooien, nog voordat ik me daarvan bewust was.

Ik schilder met meer vaardigheden dan ik me bewust realiseer.

Kunst is geen eendimensionaal geheel, omdat het niet gefabriceerd of massaal geproduceerd wordt. Het is gelaagd, en verleden en toekomst kunnen erin samenkomen.

Ik vond de realistische stijl minder prettig dan de kleurrijkere en energieke 'sjabloneren'-stijl. Maar het was goed om af en toe realistischere schilderijen te maken, omdat die moeilijker te realiseren waren en verschillende vaardigheden op één doel afstemden. Na de 'sjabloneren'-methode werd mijn realisme steeds zelfverzekerder en mijn vermogen om pigmenten en mengsels te beheersen steeds beter.

Werk nam nog steeds het grootste deel van mijn tijd in beslag, dus de vooruitgang verliep niet zo snel als ik had gewild. Ik was in tweestrijd, wist niet zeker welke stijl, welk pad ik zou kiezen.