de methode onderzoeken

Ik ben nog een tijdje in deze stijl blijven schilderen.

Ik heb geleerd dat een verandering in techniek of stijl, als die een duidelijke verbetering oplevert, zich heel snel stabiliseert. Ik blijf iets doen wat ik leuk vind, en breng er steeds kleine variaties in aan, totdat het helemaal versleten is.

De kleine variaties zijn manieren om dingen te veranderen zonder de harmonie te verstoren. Net zoals een koorddanser kleine stapjes zet. Ik leerde om stagnatie te vermijden door niet te hard mijn best te doen.

Het schilderij van mijn tuin is een voortzetting van de techniek met pure verf voor de rozenstruik, maar nu zijn er ook gedeelten (het betonnen terras, de witte tafel, de lucht) waar de kleuren vooraf op het palet zijn gemengd. Al het andere is met pure verf op het papier aangebracht.

Dit schilderij is bijna in een opwelling ontstaan. Het was een stralende zaterdagmorgen en ik ging gewoon naar buiten op zoek naar iets om te schilderen. Ik zette wat muziek op waar ik van hield, liet de katten rondlopen en ging er helemaal in op.

Schilderen was voor mij net zo vertrouwd en comfortabel geworden als mijn tuin, een deel van mijn emotionele territorium.

Dit is een klein schilderij, maar het was het eerste waar anderen consequent opmerkingen over maakten of zeiden dat ze het mooi vonden (een collega zei zelfs dat ze eraan dacht het te stelen). Ik kon ze niet precies laten omschrijven wat ze er zo mooi aan vonden, behalve dat twee zeiden dat ze het gevoel hadden dat ze "zo het schilderij in konden lopen".

Het drong tot me door hoe fragiel en onvoorspelbaar de verbanden in de schilderkunst eigenlijk zijn. Het leek niet zo te werken:

Kunstenaar: Tijd voor mij om een ​​krachtig [of zoiets] schilderij te maken.
(Het schilderij wordt gemaakt volgens het plan van de kunstenaar.)
Kijker: Wauw, dat is inderdaad een krachtig [of zoiets] schilderij!

In mijn ervaring ging het ongeveer zo:

Ik: Mmm, wat een mooie dag, ik moet even een schilderij maken!
(Het schilderij slaat van het ene onbedoelde effect naar het andere over)
Kijker: Wow, ik kan zo in dat schilderij stappen!

Later ontdekte ik een citaat van J.S. Sargent, een kunstenaar die ik bewonder: schilderen met aquarelverf is het beste maken van een noodsituatie.

Het is moeilijk om precieze effecten op een kijker te verwachten, of zinnige "artistieke communicatie", wanneer het communicatiemiddel een ongeluk, een noodsituatie is.

Kunst is geen welsprekendheid, het is een soort syndroom van Tourette, een spraaknoodgeval.

De periode van stilstand was lang en frustrerend geweest, dus ik stond mezelf toe om gewoon te genieten van het schilderen met deze nieuwe aanpak. Geen kleurstalen, geen technische oefeningen, gewoon ontspanning.