helemaal nat worden

Ik voelde me voldoende bekwaam in het schilderen om me op een specifiek beeld te concentreren en het af te maken.

Ik had een reisset samengesteld die ik kon gebruiken tijdens zakenreizen. Het leek op een laptoptas, dus ik zorgde ervoor dat ik hem niet onbeheerd op luchthavens achterliet.

Ik was nog niet bedreven genoeg in aquarelleren om snel een schilderij af te maken. Daarom gebruikte ik de set vooral 's avonds in mijn hotelkamers tijdens het reizen, wanneer ik veel vrije tijd had.

Ik ben in het voorjaar voor een zakenreis naar Amsterdam geweest en heb de set toen voor het eerst meegenomen.

Ik sprak af met een vriend en zijn vrouw voor een middagje hasj roken en kletsen. De volgende dag maakte ik een lange wandeling van het centraal station naar het museum voor moderne kunst. Ik probeerde dit met behulp van een simpele toeristenkaart, wat in de krochten van Amsterdam een ​​ontoereikend hulpmiddel is, en na een bizarre sluiproute door de universiteit was ik aangenaam verdwaald.

Terwijl ik over een klein pleintje genaamd de Randtslein liep, stuitte ik op een grote fontein, gemaakt van grote stenen blokken die met mortel aan elkaar waren gemetseld tot een brede, ronde vijver. Zeven waterstralen sproeiden witte nevel in de lentelucht. De fontein was aan alle kanten omringd door kastanjebomen, die een prachtig bewolkte en zonovergoten hemel verwelkomden.

Ik stopte. Ik bleef staan ​​en zitten en keek lange tijd naar die fontein, omdat ik hem zo graag wilde schilderen, maar ik had mijn schilderspullen en schetsblok niet bij me.

Die nacht schilderde ik het in mijn kamer en noemde het de enorme fontein , omdat ik het gevoel had dat die fontein in zijn cirkel van licht voor altijd zou blijven spetteren en spuiten.

In de daaropvolgende week, tijdens mijn reis, maakte ik er meer schilderijen van, in Parijs in mijn kleine kamer vlakbij het oude stadhuis, en in Londen vlak voor mijn vlucht terug naar huis.

Dit was het eerste schilderij dat ik maakte als onderdeel van een serie, waarbij ik steeds hetzelfde beeld herhaalde. Ik experimenteerde met verschillende schildertechnieken voor de lucht, de bomen en het water, in de hoop een beeld te vinden dat recht zou doen aan mijn herinnering.

want wat ik bij de fontein had gezien, was geen fysiek object, maar het beeld van een vluchtig leven dat spatte in het tijdloze licht, omringd door duisternis en gulle bomen.

Dat was iets wat ik nog niet kon schilderen.