Hoffmann-galerie

Nadat ik klaar was met winkelen bij Pearl Paint, ontmoette ik Magical Erica, zoals we via de telefoon hadden afgesproken, in het Japanse restaurant dat ze in Chelsea had aanbevolen. Ze droeg een lichtblauwe wollen jas en haar haar was bedekt met fijne nevel.

Ik bezocht voor het eerst verschillende galerieën en had die ochtend net een paar prachtige kleine werken van Mary Frank gezien: spirituele en compacte, verhalende afbeeldingen, gemaakt met een bewonderenswaardige en energieke zelfverzekerdheid.

Tijdens het eten spraken we over het leven en hoe het in elkaar zit, en of het ons voorbestemd was mensen te ontmoeten om onafgemaakte karmische zaken met hen af ​​te handelen, of dat het ons alleen voorbestemd was mensen te ontmoeten zodat zij ons een karmische aanwijzing of boodschap konden geven of van ons konden ontvangen in onze individuele, steeds verdergaande verwarring over wat het allemaal betekent.

We slenterden naar een Chinees winkeltje met allerlei spullen (onderweg kwamen we Julie Delpy tegen) en ik maakte een foto van Erica naast de plastic Karmic Pissboys, die ik ooit nog eens tot een portret zal verwerken.

We gingen naar de Hoffman Gallery om te kijken of er werken van Raffael hingen. Ik had in de jaren 70 al eens van Raffael gehoord, hem herontdekt toen ik net begon met schilderen, en wilde zijn werk graag van dichtbij bekijken.

We reden de achterkamer in, ik in mijn lange zwarte jas, en hadden een noodlottige ontmoeting: de kwieke Nancy Hoffman zat aan haar bureau en keek ons ​​door haar grote bril aan, met achter haar hoofd een prachtig schilderij van Raffael met waterlelies in een vergulde lijst.

Nancy nam ons mee naar beneden en samen met de kunstbegeleider lieten ze ons werken zien van Raffael, Brady en anderen. Erica raakte in diepe overpeinzing over een grote lotusbloem en betrok Nancy vervolgens in een discussie over de waarde van kunst (intrinsiek of gecreëerd?).

Twee andere bezoekers kwamen naar beneden en een assistent begon hen schilderijen van een Japanse kunstenaar te laten zien: kleine, identieke vierkantjes in één effen kleur. Het contrast tussen deze saaie vierkantjes en Raffaels schilderijen was enorm.

We gingen naar boven en luisterden naar Nancy die aan de telefoon met haar dochter aan het kletsen was; het was een onbegrijpelijk dialect dat ze in haar jeugd had verzonnen om met haar zus te praten.

Ik heb dat schilderij van Rafaël met de lelievijver naar mijn huis laten verzenden, het in mijn woonkamer opgehangen en er een maand naar gekeken. Ik heb met een vriend van een collega in New York gesproken, die me de fijne kneepjes van de kunstwereld en onderhandelingen met galerieën heeft uitgelegd.

Nancy belde me onderweg vanuit Florida, en we onderhandelden over het schilderij. Het was een contante transactie, voor de prijs die ik wilde. Het was mijn eerste kunstaankoop.

Ik had de lieve Erica onder dat schilderij gedag gezegd met een knuffel, en het herinnert me nog steeds aan haar en aan de subtiele invloeden die we op elkaar uitoefenen wanneer we in het leven samenkomen en weer uit elkaar gaan.